Groei met ons mee!

Word nu lid

* In memoriam Cees Broekhoven

Cees Broekhoven: markant verbinder
in de politiek, de bankwereld en privé

 

 

 

Tekst: Jan van Grondelle
Foto’s: Advance Photography

In de ruim 40 jaar dat ik Cees Broekhoven als dorpsgenoot, en later als vriend, mocht meemaken, heb ik hem leren kennen als een gedreven persoonlijkheid, markant verbinder in de politiek, de financiële wereld maar ook in privésituaties. Een mensenmens van de bovenste plank met een echte Zeeuwse winnaarsmentaliteit.

Toen ik in de jaren zeventig in Nieuw-Vennep kwam wonen was hij er al sinds 1968 woonachtig en werkzaam. Hij vertelde eens enthousiast dat zijn vrouw Wil, bij het zien van het kale dorp waar hij in dat jaar in de Rustende Jager op sollicitatiebezoek ging voor directeur van de Rabobank aldaar, tegen hem zei: ‘Cees, ik denk niet dat ik het hier echt geen dag ga uithouden. Ik hoop dat ze je niet aannemen of zie er zelf maar meteen vanaf.’

Maar de jonge bankmedewerker werd er dat jaar op zijn 27ste de jongste Rabobank-directeur van het land. Hij stond aan de wieg van de groei van ‘zijn’ bank in Haarlemmermeer, eerst op de locatie Nieuw-Vennep en later in Hoofddorp tot en met het moment dat hij met zijn team in Beukenhorst het huidige grote hoofdkantoorcomplex betrok.

Cees en ik deelden de liefde voor de politiek. Hij bij het CDA en ik bij de VVD, alhoewel ik met mijn Nederlands Hervormde achtergrond eigenlijk ook deel had moeten uitmaken van het CDA. Echter, het liberale gedachtengoed kreeg mijn voorkeur maar door alle jaren heen wisten wij de lokale maar ook de nationale politiek kritisch tegen het licht te houden. Ook op de avonden dat wij met onze echtgenotes bij elkaar gingen bridgen en wij samen eerst een uurtje de politiek, de economie en het wel en wee van Haarlemmermeer bespraken voordat de kaarten op tafel kwamen.

Winnaarsmentaliteit

Ondanks zijn drukke baan bij de bank wist hij in zijn schaarse vrije tijd ook met andere zaken bezig te zijn: hij was 16 jaar raadslid voor het CDA in Haarlemmermeer en aansluitend 12 jaar lid van Provinciale Staten Noord-Holland. Als fanatiek sporter reed hij altijd op zijn fiets naar Haarlem voor het bijwonen van de vergaderingen en overlegsessies. Mede door zijn jarenlange werk als bankdirecteur kende hij talloze mensen in deze polder, zowel zakelijk als in zijn rol als bestuurslid of voorzitter bij sportverenigingen, stichtingen en maatschappelijke organisaties.

Zo was hij destijds de initiator van de Ondernemers Federatie Hoofddorp, later omgedoopt tot Haarlemmermeer, de voorloper van het huidige Haarlemmermeers Ondernemers Platform. Wij richtten ook de Industriële Club Haarlemmermeer op voor bedrijven met meer dan honderd medewerkers. Voor Cees ging geen zee te hoog, kenmerkend voor deze Zeeuw, die als dienstplichtig marinier over een gezonde winnaarsmentaliteit beschikte.

Ik woonde nog maar amper in Nieuw-Vennep of hij en ik plus een paar andere dorpsgenoten hadden een stichting opgericht voor de financiering van het te bouwen Ontmoetingscentrum in het hart van het dorp. De destijds razend populaire groep Farce Majeure haalden wij naar Nieuw-Vennep voor een grote fundraisingactie onder inwoners en bedrijfsleven. Het ontbrekende bedrag werd binnengehaald en de bouw kon beginnen.

Cees had er geen moeite mee om zijn emoties zonder enige rem te laten gaan en wist zijn standpunten tijdens raadsdebatten maar ook binnen het Haarlemmermeerse bedrijfsleven met aansprekende argumenten te verdedigen. Ik heb daar altijd bewondering voor gehad.

Vechtlust

Vele jaren vocht Cees tegen de gevolgen van kanker. Hij onderging diverse operaties maar bleef positief over de genezingsmogelijkheden. Als fanatiek sporter bracht hij wekelijks veel tijd door op de tennisbaan, in het zwembad, de sportschool en op de (race)fiets. Voor een fietsrondje langs de Ringvaart draaide hij zijn hand niet om. Door een medische fout werd het twee jaar geleden duidelijk dat hij zijn ziekte niet zou overwinnen. Ik bezocht hem nog een paar keer de afgelopen maand in het LUMC ziekenhuis waar hij uiteindelijk de mededeling kreeg dat hij uitbehandeld was. De laatste weken werd hij liefdevol verzorgd in zijn huis in Nieuw-Vennep door echtgenote Wil en hun dochters Annemarie en Anneloes. 

Tot voor kort grapte hij nog wel eens: ‘Ik heb al jarenlang kanker in mijn lichaam maar ik hoop wel dat ik mijn 25-jarig kankerjubileum ga halen’. Ondanks zijn vechtlust is hem dat niet gegund. Maar dat is in feite het enige waarin hij in zijn leven niet geslaagd is.

Haarlemmermeer heeft een uiterst betrokken inwoner verloren.